Het drie maandenpunt

De periode van familiebezoeken is intussen weer voorbij. Minke is al weer een paar weken terug in Nederland en wij hebben het drie maandenpunt bereikt. Drie maanden op Mauritius, een eilandje zo groot als de provincie Utrecht. We hebben drie maanden plezier gehad. De tijd gaat hier zo snel! Wat hebben we al veel gedaan in de afgelopen drie maanden..

Na drie maanden werd het voor mij persoonlijk wat zwaarder. Ik heb veel aan het thuisfront gedacht. Vrienden, familie, het gewone leven en, het grootste gemis: vriendin. Zij en ik vinden het er allebei niet makkelijker op worden om 9500 kilometer uit elkaar te zitten. Maar ik kom terug!

Wat hebben we al veel gedaan in de afgelopen drie maanden? Ik ga niet alles opnoemen, dat kost me nog eens drie maanden.
We hebben bergen beklommen, verjaardagen gevierd en gebowld. Alles lijkt al zó lang geleden. “Weet je nog, toen we in de villa’s zaten?” Man wat is dat een tijd terug. In deze drie maanden hebben we zo veel mensen leren kennen. Studenten die net als wij hier stage lopen. Families van deze studenten. Maar ook Mauritianen die we ontmoet hebben tijdens het uitgaan, of tijdens boottripjes. Collega’s van werk, of van het werk van je huisgenoten. Er zijn ook al zo veel mensen weer vertrokken! Maar nog meer mensen zijn er bij gekomen. Waar de groep eerst voor 90% Nederlands was, zijn het nu de Duitsers die zich versterken. Hoe veel nationaliteiten hebben we hier (gehad)? Duitsers, Fransen, Spanjaarden (Catalanen), een Deen, een Zwitserse en sinds kort ook een meisje uit Namibië en natuurlijk de Nederlanders.

De groep van kamp Noord en Flic en Flac is er een van zo’n 25 man geworden. Er vinden continu veranderingen plaats in de groep. Dan vertrekt er weer iemand, dan komt er weer iemand bij. Het is leuk om te zien hoe ook de cultuur van de groep verandert. De eerste maand lieten we ons als groep vaak met een busje naar de activiteiten vervoeren. Tegenwoordig huren we auto’s en vormen zich groepjes binnen de groep die wat meer met elkaar optrekken. Die groepsvorming is niet persé negatief, zolang iedereen zijn prettige plekje in de groep weet te vinden, of niet, als diegene liever alleen op stap gaat.

In de groep zijn zelfs al de nodige (vakantie??)relaties ontstaan. Roddels, verhalen, relatieconflicten en goede gesprekken zijn het gevolg van deze affaires. Iedereen is benieuwd naar het vervolg in Nederland! Want aan Nederland wordt weer vaak gedacht. We hebben minder dan twee maanden over op dit eiland. Een snelle berekening laat zien dat we nog zes weken te werken hebben. nog dertig dagen van acht uur.

Die werkdagen zijn ook veranderd in de loop der tijd. We begonnen de stageperiode met een acht uur durende werkdag. Dit veranderde toen wij de laatste anderhalf uur mee mochten fitnessen met de baas. Na onze twee week durende break leek het of wij niet meer geacht werden om te komen fitnessen. Het ging als volgt:
Woensdags kwamen Tibbe en ik na twee weken weer op werk. De dag erna besloten wij weer te komen fitnessen om kwart voor vier. We hebben die woensdag en donderdag immers geen werk gekregen en ons stierlijk lopen vervelen. We kwamen de gym binnen lopen en kregen de volle laag.

“Hoe kunnen jullie nu in de gym zijn? Hebben jullie je werk wel af? Heb je aan Michel (collega) toestemming om naar de gym te gaan? Nee? Overleg dit maar met hem dan!” Zo zei onze baas.

Dit was ons nog niet eerder overkomen. Sterker nog, normaal motiveert de baas ons altijd om mee te trainen. “The weights don’t lift theirselves” sprak hij wel eens tot ons. Nu niet, hij wilde ons er vandaag niet zien. We liepen met hangende pootjes terug naar het kantoor en vroegen onze collega of het werk gedaan was. Ineens had hij een werkje voor ons. Zo ging het een aantal dagen door, iedere keer rond kwart voor vier gaf hij ons werk. Erg storend want we vroegen er de hele dag al om, maar krijgen het pas op het einde van de dag. Zo doen we overdag niks en mogen we het laatste uurtje ineens een simpele opdracht uitvoeren. Hierdoor missen we de gym. Het vreemde is ook dat we niet meer gevraagd worden om mee te sporten. Geen sporten voor ons dus. We vragen ons af of hier iets besproken is, of dat het puur onze interpretatie is die misschien wel helemaal de mist in gaat.

Wij moeten in vorm blijven, we hebben namelijk een doel! Gelukkig hebben we thuis enkele sportattributen om enigszins te trainen.

Geluk bij een ongeluk vertrekt de baas voor ruim een week naar Duitsland, om een beurs te bezoeken. Hij gaat ook een paar dagen Amsterdam in. Raar idee, dat hij dáár is terwijl wij onze vrienden en familie er hebben zitten. Zijn tripje betekent voor ons weer een paar dagen sporten in de gym! Maandag, dinsdag en woensdag zijn we flink bezig met trainen. Begin van die week zijn we ’s avonds ook naar de sportschool in Flic en Flac gegaan om te kijken of het iets is. Als we voortaan niet meer kunnen sporten op werk, dan maar een sportschool zoeken. We besluiten er een abonnement te nemen, het kost maar 500 roepie per maand, 12 euro dus. Die donderdag en vrijdag zijn we er gelijk te vinden. Jordi en zijn nieuwe collega Moda sporten er ook sinds die week. Samen staan we sterk! Vanaf nu trainen we bijna elke werkdag in onze nieuwe sportschool. Rechtstreeks vanuit werk, of snel via huis.

Even terug komen op het doel dat wij hebben:
Tibbe en ik hebben hier in Mauritius precies hetzelfde leven. We hebben hetzelfde ontbijt, dezelfde lunch en ’s avonds eten we ook hetzelfde. Onze tussendoortjes, vaak een mueslireep en banaan, delen we ook. De avonden zijn we samen en op stage dus ook. 07:55uur tot en met 21:00uur. Dat is de begin- en eindtijd van het samenzijn op een normale werkdag. En ja, in het weekend, dan doen we ook hetzelfde. We hebben berekend dat we allebei al zo’n 50 blikjes tonijn op hebben hier. Door het dieet en de sportieve activiteiten die we delen, zijn we beiden vier kilo aangekomen. Het doel is om beiden nog eens vier erbij te krijgen! Denk nu niet dat we serieuze topsporters proberen te zijn, want we vreten en drinken alles wat los en vast zit.

Ik lachte Tibbe laatst uit, hij had het over een ‘stokinsect’. Hij bedoelde de wandelende tak.

Tibbe lachte mij laatst uit, ik het over ‘die streepjes/draadjes’. Ik bedoelde Noodles.